Szuflady są jednym z fragmentów otaczającego świata inspirującym twórczość artystyczną Jolanty Jastrząb. Nawiązuje do tego motywu nie tylko w swoim malarstwie, ale również w ceramice. Obiekty powstające z połączenia ceramiki z różnymi tworzywami nawiązują swoim kształtem do formy szuflady. Jednak na płótnach artystki próżno byłoby szukać tego elementu, ponieważ rozumie ona to pojęcie metaforycznie. Nadając tytuł Szuflady cyklowi obrazów podejmuje w rzeczywistości problem tożsamości człowieka. Pragnie wskazać na to, co tkwi głęboko w ludzkiej duszy, jest schowane. Dla artystki „obrazy szuflady stanowią ekwiwalent życia wewnętrznego”.
Miejsce, w którym przebywamy, wypełniamy przedmiotami, wśród których dobrze się czujemy. Są przechowywane w szufladach, kufrach, szkatułkach i szafach. Głęboka przestrzeń szafy czy szuflady nie otwiera się każdemu. Jest zamknięta jak skryta dusza. Jest pełna przedmiotów przywołujących wspomnienia, stąd pełna obietnic. Spoczywają w niej „przedmioty, które się otwierają” (G. Bachelard). Otwierają się na to, co wewnątrz, co tkwi w naszych wspomnieniach i marzeniach. Obrazy Jolanty Jastrząb mają to właśnie przedstawić. Nie zawsze są to wyobrażenia przyjemne, pozytywne. Obraz zatytułowany Nie chcę być barankiem przedstawia „szufladę” dziecka zafascynowanego postaciami superbohaterów. Idealizacja tych wizerunków doprowadza do tego, że zapomina ono „o własnym, naturalnym wizerunku, o prawdzie tkwiącej w nas” – twierdzi artystka.
Gromadzenie przedmiotów, które przywołują marzenia, tworzą to, co Bachelard nazywa „rzeczowiskiem”. Do „rzeczowiska” należą przedmioty, z którymi związane są sięgające głęboko marzenia. Przedmioty przywołujące marzenie, które czyni obrazy przeszłości ponownie obecnymi, są „talizmanami marzenia”. Tworzą one muzeum rzeczy bliskich marzycielowi, rzeczy, którym jest on wierny. Mogą należeć do niego przeróżne przedmioty, nawet takie, które z praktycznego punktu widzenia są zupełnie bezużyteczne. Każdy przedmiot, który przywołuje marzenia, nabiera szczególnych właściwości. Dzięki codziennym marzeniom, staje się przedmiotem „onirycznym”. Dzięki temu, każdy przedmiot „zoniryzowany” miałby swojego „sobowtóra”, który byłby „rodzajem zjawy nawiedzającej pamięć i przywracającej życie wspomnieniom” (G. Bachelard).
Taką funkcję spełniają Ślady, blizny, szwy, będące tytułowym tematem jednego z obrazów Jolanty Jastrząb należącego do cyklu Szuflady. Przypominają one nie tylko o tym, co radosne, ale również o tym, co bolesne. Dopóki istnieją, przywołują właścicielowi tej „szuflady” obrazy przyczyny ich powstania. Takim „zoniryzowanym” przedmiotem wyciągniętym z kolejnej szuflady jest fotografia, która zainspirowała artystkę do namalowania kolejnego obrazu pt. Bez twarzy. Przedstawiała ona uroczystość Dnia Matki, na

Szuflady Jolanty Jastrząb 

 której została wycięta twarz matki. W związku z tym ten przedmiot stał się „talizmanem marzenia”, ale marzenia, z którego wyeliminowane zostało wspomnienie określonej osoby. Istotnym celem było przedstawienie kontrastu pomiędzy radosną uroczystością a tym, co rozgrywa się w duszy dziecka. Jak twierdzi artystka, pod wierzchnią warstwą przedstawionej sytuacji odbywa się dramat, maskowany uroczystością.
Przedmioty oniryczne tworzą intymną sferę miejsca, zamkniętą przed osobami trzecimi nie tylko w kufrach, skrzyniach, komodach i szafach, ale również w pamięci gospodarza. Ten obszar intymności jest niezwykle ważny w kreacji miejsca, stanowi podkreślenie doniosłości posiadania swojej „kryjówki” na przedmioty oniryczne.
Idealną przestrzeń tego typu przedstawiła artystka w pracy zatytułowanej Inkubator. Inkubator

jest dla Jolanty Jastrząb metaforą miejsca bezpiecznego, w którym wyizolowanie pozwala na dotarcie do nowych poziomów świadomości. Dzięki zapewnieniu tego rodzaju sfery wewnętrznej, niejako własnej „szuflady”, umożliwia się wzrost i rozwój jednostki. Podobnego typu przestrzeń artystka przedstawia na obrazie Mój pokój. Jest to również miejsce, stanowiące pewnego rodzaju szufladę, czy inkubator. Dla artystki ta przestrzeń posiada wyjątkową wartość. Przedmioty znajdujące się w czyimś „miejscu” świadczą o jego wizji samego siebie i jego wizji własnej przeszłości. Przeszłe zdarzenia zostają poddane selekcji, zachowana zostaje pamięć tylko o wybranych. Świadczą one o tej wizji przeszłości, którą chcemy zapamiętać, a świadectwa klęsk i niepowodzeń zostają usunięte. Przedmioty-pamiątki są śladem prowadzącym do wspomnienia. Każde spojrzenie, chwila uwagi im poświęcona, z uniwersum pamięci przywołuje związane z nimi obrazy. Stanowią one namacalne dowody naszej przeszłości zaklętej w starych świadectwach, listach, drobiazgach, utwierdzających nasze poczucie tożsamości. Są to przedmioty niewielkie, które z łatwością zmieszczą się w szufladzie czy pudełku. Przedmioty niewygodne, zbyt duże i nieporęczne, po zakończeniu swojej funkcji użytecznej, zostają wyrzucone na śmietnik. Również tam kończą przedmioty, które przywołują niechciane wspomnienia – te, które prowadzą do obrazów, o których chcemy zapomnieć. Rozstając się z przedmiotem, rozstajemy się z jednostkowymi sensami, które zostawiamy na drodze swojego życia. Wyrzucając przedmiot, rozstajemy się z jakąś cząstką nas, tą cząstką naszej duszy, którą obdarowaliśmy przedmiot. Z drugiej strony rozstanie się z pewnymi przedmiotami obdarzonymi starymi, nieaktualnymi sensami oznacza powstanie nowej wizji siebie i swojego miejsca w świecie.
W takiej nowej przestrzeni przedstawia artystka bohaterki kolejnego cyklu pt. Zapach dzikiej róży. Składa się na niego 9 portretów kobiet skazanych na kary pozbawienia wolności za zabójstwa mężczyzn, którzy je krzywdzili. Paradoksem jest fakt, że występowali oni w rolach osób najbliższych – mężów i partnerów. Jolanta Jastrząb przedstawia je we wnętrzach, w charakterystycznej pozie lub z przedmiotem. Są to wnętrza, które zostały przez nie stworzone na nowo. W ten sposób stały się one odbiciem ich obecnej sytuacji oraz nowego miejsca w świecie, a wybrane przez kobiety przedmioty dookreślają przestrzeń obdarzoną nowymi znaczeniami.
Jolanta Jastrząb w swojej twórczości podkreśla, że to mieszkańcy kreują swoje otoczenie poprzez wybór takich a nie innych przedmiotów zapełniających miejsce. Ta sfera odzwierciedla nie tylko ich poziom świadomości, ale jest również świadectwem rzeczywistości, w której przyszło im żyć. A szuflada jest fragmentem najbardziej intymnym tej przestrzeni.